Abraham Bzowski

Abraham Bzowski, właściwie Stanisław Bzowski z Proszowic, urodził się w 1567 roku w Proszowicach. Był polskim duchownym, dominikaninem, historykiem Kościoła, hagiografem i kaznodzieją. Po śmierci rodziców korzystał z pomocy krewnych. Od 1581 roku studiował na Akademii Krakowskiej, a następnie wstąpił do zakonu dominikanów. Kształcił się także w Mediolanie i Bolonii. Po powrocie do kraju głosił kazania w Poznaniu, wykładał teologię w Krakowie i zarządzał tamtejszą szkołą zakonną.

W 1606 roku został przeorem we Wrocławiu, komisarzem generalnym Śląska oraz wikariuszem generalnym zakonu w Polsce. Wspierając kontrreformację, popadł w konflikt z ewangelikami. W 1610 roku został odwołany do Watykanu, gdzie spędził resztę życia. Kontynuował tam dzieło kardynała Cezarego Baroniusza, opracowując roczniki papieskie. Jego praca obejmowała siedem tomów i przedstawiała dzieje papiestwa od 1198 do 1534 roku. Bzowski zmarł 31 stycznia 1637 roku w Rzymie.

Na podstawie artykułu „Abraham Bzowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.